Eind 1998 werden voor het eerst Belgische monumenten opgenomen op de ondertussen al indrukwekkende UNESCO-lijst van het Werelderfgoed. Eerder kon dat niet, want de staatshervorming en de overheveling van bevoegdheden naar de gewesten en gemeenschappen, zorgde ervoor dat de betrokken Conventie pas in 1996 werd geratificeerd.
Met de begijnhoven scoorde Vlaanderen bijzonder goed: hoewel ze geen specifiek Vlaams fenomeen zijn, heeft het lot en de geschiedenis ervoor gezorgd dat ze vrijwel alleen hier bleven voortbestaan, tot in een recent verleden zelfs nog in hun oorspronkelijke bestemming. Terwijl men in Nederland en in Wallonië nog slechts enkele restanten vindt, zijn in Vlaanderen 26 begijnhoven overgebleven, waarvan er 13 als representatieve voorbeelden zijn opgenomen in de UNESCO-lijst. Een zo groot aantal objecten van een zelfde typologie is in het werelderfgoed erg zeldzaam.
Het is dus niet te verwonderen dat de Vlaamse overheid dit succesnummer nog eens wilde overdoen. Deze keer koos men voor de Belforten. In maart 1998 gaf het vorige Vlaamse parlement zijn goedkeuring aan dit voorstel.